Resident Evil

Gedwongen afscheid

Ik ben inmiddels bij een telefoon aangeland die draait op Android 6 (Marshmellow).

In de loop der tijd heb ik zo’n beetje alle smaken mobieltjes wel meegekregen. Toch ben ik zeker geen “Early Adopter”: iedere overstap naar een nieuw praatijzer was min of meer gedwongen. Soms omdat de leverancier de ondersteuning helemaal stopte (Nokia Symbian Belle), soms omdat de leverancier nuttige consumentenopties simpelweg uit de nieuwste versies sloopt (Windows Phone 8 naar 10), soms omdat de telefoon er zelf de brui aan gaf en soms omdat de leverancier voor mij bepaalt dat mijn telefoon te oud is (de meest recente IOS updates werkt niet op een 4s).

En telkens weer rijst de vraag “Who’s next?”.

 

De nieuwe ster

Gezegend -of volgens mijn naasten vervloekt- met een privacy-preoccupatie heb ik lang gewacht alvorens tot de aanschaf van een Nexus 5 over te gaan. Zowel het Operating System als de hardware komt immers van een partij die ik het minst vertrouw met mijn gegevens: Google.

Een aantal voordelen trokken mij over de streep. Het eerste voordeel is de prijs: een toestel met dezelfde technische specificaties is bij Apple twee keer zo duur. Een ander voordeel ten opzichte van de Android-concurrentie is dat systeemupdates snel komen, wat de veiligheid ten goede komt. Ook heeft de kale “stock-android” op de Nexus 5X geen rare extra “skin” die het uiterlijk mooier (?!) maakt, maar toch energie, geheugenruimte en bandbreedte kost en bovendien het toestel instabieler en vatbaarder maakt. Mocht Google de ondersteuning vroegtijdig stoppen, dan is CyanogenMod – de opensource versie van Android – er eenvoudig op te zetten. En, ik geef het toe, een nieuw speeltje met een nog voor mij onbekend Operating System is gewoon leuk. Kortom, dit toestel zou in theorie zijn economische levensduur ver moeten kunnen overschrijden en zal als antiquiteit zijn laatste digitale adem in mijn handen uitblazen.

Nadeel schijnt de beperkte 2 G geheugen te zijn en de beperkte gebruiksduur door een matige batterij.

 

Spyware is de standaard

Wat mij brengt op het onderwerp van deze Blog. Bij het instellen van het toestel viel me op hoeveel er standaard op “aan” staat. Al je toetsaanslagen, inclusief wachtwoorden en gebruikersnamen? Gaan standaard naar Google. Locatie? Staat altijd aan en je “waar-was-jij-toen-en-toen”-gegevens gaan in detail naar de dataslurper. Spellingcontrole en woordvoorspelling? Wordt standaard aan Google doorgegeven en zij weten nog eerder wat je schrijft dan jij zelf. Het kostte een dag, maar nu staat die spyware uit en kijk ik naar een overzichtelijk startscherm (Apex-launcher in plaats van Google-launcher) met een energiebesparende zwarte achtergrond.

Een app die hierbij zijn waarde voor mij bewezen heeft is “NetGuard”. Deze laat je het gedrag van de overige apps nauwkeurig volgen en blokkeert desgewenst de heimelijke “phone-home” functies . Dat doorspelen van je persoonlijke informatie gaat verder dan de Google-apps. Google is/lijkt er behoorlijk open over waar zij data oogsten en welke gegevens van jou zij daarmee als hun eigendom beschouwen. Zet je die Google-automatismen dicht, dan lijkt het ook echt gestopt. Het venijn zit hem, zo merkte ik, vooral in de extra apps die je uit de “Playstore”, de app-winkel van Google, haalt.

 

Resident Evil

Zo kwam ik er tot mijn verbazing achter dat een op zich erg functionele navigatie-app in het werkgeheugen bleef hangen en energie bleef gebruiken. Zonder deze app ging een derde van de gebruikte energie naar het scherm. Nu werd een kwart (!) van de gebruikte energie en een aanzienlijke hoeveelheid werkgeheugen alleen al door deze App opgeslokt. Ook bleek de App, zonder geactiveerd te zijn, een betrekkelijk ruime hoeveelheid gegevens naar huis te zenden. Deze meting deed ik na de navigatie-applicatie via de eigen applicatie-interface afgesloten te hebben. Na de GPS-functie sowieso uitgezet te hebben. Zelfs na pogingen de applicatie “hard” via het Operating system zelf te stoppen. Resident Evil optima forma dus.

 

Kleine moeite, veel plezier

De les die we al kenden: gratis is nooit gratis. Heb je een Android-toestel? Zet dan alle standaard meegeleverde spywareopties uit en beoordeel extra “aangeschafte” apps niet alleen op functionaliteit, maar ook op heimelijk gedrag. Al doe je het niet om je gegevens te beschermen, dan toch minimaal om je toestel snel, stabiel, datavriendelijk en energiezuinig te houden.

Uiteindelijk heb ik met simpele middelen meetbaar ruim voldoende aan mijn 2Gb werkgeheugen en gaat mijn batterij, anders dan uit de gepubliceerde testen blijkt, met normaal gebruik makkelijk 2 dagen mee.

Maar sta je er echter op om Google en de app-bouwers van zoveel mogelijk persoonlijke gegevens te voorzien, dan raad ik een ruimer telecom-abonnement en duurder toestel met zwaardere batterij en meer werkgeheugen zeker aan. Dan is het immers waarschijnlijker dat je je eigen toestel – met hun permissie – ook nog voor je eigen doeleinden mag inzetten.

Over de auteur

Boudewijn de Graaf
Kerndocent studierichting Business & IT Management Hogeschool Rotterdam, eigenaar van Kronenbeeck.nl, zelfstandig consultant gespecialiseerd in Privacy Management. Brede veranderkundige, bestuurskundige, organisatiekundige en ICT achtergrond.